X
تبلیغات
گل حسرت

گل حسرت

مجموعه شعرسایه مشرقی(دیوان گل حسرت)تقدیم به لبخند زیبای پروردگارم

 

وداع آخــــــــــــــر

وداع آخر )

 

از آن روزی    که ترکم کردی          و            رفتی گل ناز

 

از آن لحظه که بر قهرت                      شــدم لایق شه ناز

 

از آن غمگین دقایق                که وداع آخرم شد

 

ازآن دردی که بعد از آن                رفیق وهمدمم  شد

 

از آن  آوار سنگین غمی که                به پاس رفتنت مهمان من شد

 

از آن آهنگ زیبای صدایت            که بر جانم نشست و معرفت شد

 

دگر نه با کسی از  عشق گفتم             نه دستی بهر پیوندی فشردم

 

نه دل بستم به کس نه عشق بازی                    نه با دل حرفی از غیر تو گفتم

 

تو با عشقت  حیاتی جاودان را              به جسم وجان  خاموشم دمیدی

 

تو ویران کردی آنچه پیش از این بود              بنایی نو به رسم خود نهادی

 

تو بی جام و سبو  با مست چشمت                    دری نو رو به دنیایم گشودی

 

رسول نور بودی بر دل من                    همه درهای بسته را گشودی

 

کجا دیگر بیابم  چون تودلبر                 چنین پاک و نجیبی از تو سرتر

 

کجا دیگر بیابد دل رفیقی                به یکرنگی  نشان و رخ  چو محشر

 

اگر چه لایق اسمت نبودم             تو ارباب  و رعیت زاده بودم

 

تو دخت ماه ومن عاشق پلنگی*                 که دنیا را به عشقت داده بودم

 

همه دنیای من شهر دلم بود                        که تا مرگم به نامت کرده بودم

 

سایه.م    (  25/5/88)

 

اقتباس از رمان ماه و پلنگ*

+ نوشته شده در  جمعه دوم اردیبهشت 1390ساعت 21:44  توسط سایه مشرقی  | 

مـــــــــــــــــــــــژده رهـــــــــــــــــــــــــا یــــــــــــی

مژدهء رهائی   

نویدا مرغک خسته                               به  سر  آمد  شب    غصه

ببین بگشوده این محبس                   به  رویت  روزن  بسته

ببین  می خواندت  آرام                 صدای نازک   باران

چو   لا لا ئی یک مادر                     به گوش کودک   نالان

چونان آن  نی که از نایش            طراود حزن دلداران

که  ای  زندانی   بسته                         گذشته   از سر شب هجران

 

سایه.مشرقی (یازده/دو/هشتاد نه)

+ نوشته شده در  جمعه دوم اردیبهشت 1390ساعت 21:35  توسط سایه مشرقی  | 

شه ناز

هلا لبخند زیبای خدایم                      هلا سنگین دل پر مدعایم

هلا ای شمع شبهای غریبم            درآ ای  آفتاب بی قرینم

برآ جانم به لب آمد ز دوری             مرو ماه دل افروزم غریبم

مرو جانا ز پیش چشم بیمارم                      که بعد از تو طبیبی من نمی جویم

دوا  ودرد  و  درمانم  بمان در پیش چشمانم             که بی رویت اسیر موج غمهایم

از آن دم که نگاهم خیره  ماند در چشم دیبایت              دگر جان را قراری نیست یکسر شور پرواز است

مرا نا دیدن آن لعل چشمانت سبب مرگ است                 مرو از پیش چشمانم که جانم در تب و تاب است

                              ندا   گر ناز چشمت را    دو چشم من بها باشد            پذیرم من که ناز تو بهایش  جان   ما باشد  

     کجائی ای به قد سرو  و به رخ ماه دل آرامم           که بی مهتاب روی تو جهان یکسر بلا باشد

                               سایه مشرقی (بیست/یک/هشتادنه)                                         

ســـــــا یه مشرقــــــــــی0 نظرات http://img2.blogblog.com/img/icon18_edit_allbkg.gif

+ نوشته شده در  جمعه دوم اردیبهشت 1390ساعت 21:29  توسط سایه مشرقی  | 

(     عشق   دیرین    )

محبوب شیرین تر  ز  جان               زیبا تر از هر دو جهان

فاتح شدی  بر جسم و جان                  مالک شدی بر این و آن

سلطان   بدی ،دولت گه رعیت  تو را قابل نبود     رفتی فراموشت  شدم !عیبی بر این کارت نبود

رفتی ولی بنگر که دل بر غیر تو بیگانه شد          گویا که در تقدیر من جز نام تو پیدا نبود

رفتی و بعد از رفتنت     با عشق تو هم خانه ام     می سوزم اما شادمان بر عشق تو دلداد

 گفتی پشیمان می شوم  روزی از این دلداگی             بنگر که عاشقتر کنون   سر مست از این عشق و جنون  

    دل شاد از عمر عاشقی                  دل را   باد   داده ام 

                                                                               سایه.م تقدیم به شه بانوی همیشه قلبم                                          

+ نوشته شده در  جمعه دوم اردیبهشت 1390ساعت 21:14  توسط سایه مشرقی  | 

مـــــــــــرد خـــــــــــــامـــــــــــوش

مرد خاموش

یه مرد خسته حیرون       با یک دنیای ویرون

با کولباری از غم          نشسته توی ایوون

خیره مونده نگاهش            به سنگ فرش خیابون

خیابونی قدیمی مشرف شده به  ایوون             با آدمهای یکرنگ که میگذرن بی امون

یه شاعره شکسته          غم تو دلش نشسته

دفتر شعر تو دستش     قلم از پانشسته

وا   ژه از او گریزان        قلم ز دردش حیران

زده یه قفل سکوت            بر لب سرد  و  دهان

یه عاشق بی حبیب           درداش همه   بی طبیب

یه عشق آسمونی              از خوشی ها بی نصیب

یه دل که بی قراره      چاره فقط نگاره

یه آرزوی کال و          یه درد   بی مثال

این همه جمله گفتم         شرح حال یه مرده

مردی که دنیای اون       فقط تکرار درده

منم اون مرد  خسته        به عشق تو وابسته

بی عشق تو غریبم        مجنون و دل شکسته

نرو مبادا این عشق عبرت دیگران شه

بمان که تا قیامت سر مشق این و آن شه

 

                                              سایه مشرقی(چهارده/یک/هشتاده نه)                                                           

+ نوشته شده در  جمعه دوم اردیبهشت 1390ساعت 5:18  توسط سایه مشرقی  | 

بسمه الله الرحمن الرحيم

يا مقلبل قلوب والبصار يا مدبر ليل والنهار *يا محول الحول والحوال*حوّل حالنا الا احسن الحال*

+ نوشته شده در  دوشنبه پانزدهم فروردین 1390ساعت 8:28  توسط سایه مشرقی  |